Av. Onur Deniz Şen

Okulu yeni bitirmiş bir çok stajyer arkadaşım gibi ben de icra daireleri ve icra mahkemelerinden mesleğe giriş yapmıştım.

Aynı okuldan mezun birkaç arkadaşımızla baharın ilk günlerinin tadını çıkartmak için icra mahkemelerinin yanındaki terasta bir çay molası vermiştik.

Okuldaki icra iflas derlerinde genellikle doktrindeki görüşler, Yargıtay’ın görüşleri, mehaz kanundaki çözümler ve bunların mukayeseli hukuktaki yansımaları üzerinde durulduğundan bu konuların sahaya yansımalarının (ya da yansımamalarının) şoku hepimizin üzerindeydi. Bir yıl önce İsviçre’de icra memuru ve avukatın gittiği hacizde borçlunun evde olmaması halinde ne yapılacağı sorusuna yanıt verdikten sonra gittiğim hacizde “No Radyasyon” marka bilgisayar haczedince durumun biraz farklı olduğunu anlamaya başlamıştım zaten.  Pek çok arkadaşım da mehaz kanunu bizim kanundan daha iyi bilir hale gelmeye başlamıştı ki bizim icra daireleri imdadımıza yetişti. Neyse olay anına dönelim.

O sırada okuldayken icra iflas hukuku dersimize gelen hocamız icra mahkemesinde bilirkişilik yaptığı dosyaların işlemleri için mahkeme kaleminde, aynı zamanda bizim de birkaç metre yanımızda duruyordu. Aynı dersten birkaç yıl ara vermeksizin sınava giren grup ve onları sınayan hoca karşı karşıya…

Hissiyat iyi kötü çirkin filminin başrol oyuncularına bile ilham verebilirdi eminim. 

Kahramanımız zekasına daha önce de tanık olmuştum. Ama epey de arızası olan bir arkadaşımızdı.  Çok sinirlenince kontrolünü kaybedip kekelemeye başladı bir de.

Hoca yılların aşinalığı ile olsa gerek, nasılsınız çocuklar? Öğrettiklerimiz buralarda işinize yarıyor mu diye sorduğunda ne cevap versem diye düşünürken kahramanımız biraz da kekeleyerek “Ttttabi hhhhocam. Yyyyaramaz mı? Ben zaten hep Zürih 5. İcra Müdürlüğü ile çççççalışıyorum!” cevabını verdi. O andan sonra, orada bulunanların hocaya olan kırgınlığında epey bir azalma oldu sanırım.